Ятимгә дә яз килә

Бу дөньяда һәрбер кеше үзенең кем икәнен белергә тели, нәсел-нәсәбе, кавеме белән кызыксына. Үз гаиләң белән яшәгәндә, моңа әллә ни игътибар ителми, ә менә балалар йортына эләккән ятимнәр бу сорауга җавапны гомере буена эзли. Зөлфәт Хәкимнең әлеге повестенда Рахман исемле кечкенә малай әнисеннән, туган җиреннән, кавеменнән аерылып адашып кала. Хәтерендә – бары тик әнисенең җыры. Еллар узгач, ана җыры, моңы аңа кадерле кешеләрен табарга ярдәм итәрме? В этом мире каждый хочет знать, кто он такой, интересуется своим родом. Когда живешь со своей семьей, этому не уделяется особого внимания, а вот сироты, попавшие в детский дом, всю жизнь ищут ответ на этот вопрос. В повести Зульфата Хакима маленький мальчик по имени Рахман, оторвавшись от матери, от родной земли, от своего племени, заблудился. В памяти осталась только песня матери. Поможет ли ему эта песня найти дорогих людей спустя долгие годы?